Բժիշկների գերհոգնածության հաղթահարում. «հավատի կորստի» համեմատությունից այն կողմ անցնելը

Վերջերս BMJ-ում հրապարակված «Երբ բժիշկները կորցնում են իրենց հավատը բժշկության նկատմամբ» վերնագրով հոդվածում, որի հեղինակներն են բժիշկ Պիտեր Բրինդլին և բժիշկ Մեթ Մորգանը, ուսումնասիրվում է բժիշկների գերհոգնածության երևույթը՝ անսպասելի զուգահեռ անցկացնելով հոգևորականների հետ, ովքեր կորցնում են իրենց կրոնական հավատքը: Այս համեմատությունը, չնայած մտորելու տեղիք է տալիս, պահանջում է ավելի մանրամասն ուսումնասիրություն՝ դրա կիրառելիության և առաջարկվող լուծումների վերաբերյալ:

Հավատք կամ հոգնածություն

Երկու հեղինակավոր ձայներ, ուրեմն։ Սակայն այն նախադրյալը, որից նրանք սկսում են՝ դիմելով այն գործընկերներին, ովքեր կորցրել են «հավատը» բժշկության նկատմամբ, ինձ դուր չի գալիս։ Նրանց հոդվածն իսկապես վերնագրված է. «Երբ բժիշկները կորցնում են իրենց հավատը բժշկության նկատմամբ»։ Ես սկսեցի կարդալ այն՝ մտածելով, որ այն կանդրադառնա այն բազմաթիվ բժիշկներին, ովքեր, ցավոք, հրաժարվում են գիտությունից՝ այլընտրանքային ուղիներ փնտրելու համար, նման այն հիվանդներին, ովքեր կորցնում են վստահությունը պատվաստանյութերի և ավանդական դեղամիջոցների կանխարգելիչ և թերապևտիկ ուժի նկատմամբ և դիմում են սոցիալական ցանցերում և այլուր այլ մոտեցումներ առաջ մղող բազմաթիվ գուրուներին։

Փոխարենը, իմ զարմանքին, հոդվածը կենտրոնանում է գերհոգնածությունից տուժած գործընկերների վրա: Հեղինակները նշում են, որ բժիշկների գերհոգնածության սահմանումը «ցավալիորեն անճշգրիտ է, բայց ներառում է բարոյական հոգնածություն, իմաստի կորուստ և անհատականացում, և դրա մասին ինքնազեկուցվել է բոլոր բժիշկների մոտ կեսի մոտ», ըստ Մեծ Բրիտանիայի Ընդհանուր բժշկական խորհրդի կողմից վերջերս անցկացված հարցման: Սակայն «գերհոգնածությունը, հավանաբար, նաև նշանակում է, թե որքան հաճախ եք դուք ողջունում օրը՝ մտածելով, որ ամեն ինչ անում եք, և ձեր հերթափոխն անցկացնում եք հարցնելով, թե ինչ իմաստ ունի դա»:
 
Հոգևորականների նախագիծը՝ անգլոսաքսոնական շարժում

Ավելի զարմանալի է այն համեմատությունը, որը հեղինակները անում են ինձ համար նախկինում անհայտ նախաձեռնության հետ, գուցե այն պատճառով, որ այն արմատավորված է անգլոսաքսոնական համատեքստերում. «Հոգևորականների նախագիծը»: Այս կազմակերպությունը աջակցում է հովիվներին, քահանաներին, ռաբբիներին և այլ կրոնական առաջնորդների, այդ թվում՝ բուդդայական և հինդու վանականների, իմամի, նախկին սայենտոլոգիայի քարոզչի և նույնիսկ բնիկ ամերիկացիների ավանդական հոգևոր պրակտիկայի ներկայացուցչի, ովքեր այլևս չեն հավատում որևէ գերբնական էակի: Այս անհատներից շատերը հայտնվում են մասնագիտական ​​և գոյաբանական դերում, որից դժվար է հեռանալ:
Հիմնադրված էվոլյուցիոն կենսաբանի մասնակցությամբ, ով միջազգային մակարդակով հայտնի է իր բացահայտ աթեիզմով, նախագիծը օգնում է այն հոգևորականներին, ովքեր «դուրս են եկել» իրենց կյանքը վերակառուցելու համար: Այն նաև նպատակ ունի խրախուսել երիտասարդ անդամներին նույն ուղին ընտրելուց:

Ըստ «Clergy Project»-ի կայքի՝ դրա նպատակը հոգևորականներին խրախուսելը չէ՝ շարունակելու իրենց պարտականությունները՝ ծառայելով համայնքներին՝ չնայած հավատի կորստին, ինչպես Բրինդլին և Մորգանը ենթադրում են իրենց BMJ հոդվածում: Փաստորեն, մոտավորապես 1000 անդամներից միայն մոտ մեկ երրորդն է շարունակում իր պաշտոնները՝ հավատը կորցնելուց հետո: Անկեղծ ասած, այն փաստը, որ այս մոդելը կարող է համարվել «լավագույն փորձ»՝ գերհոգնածություն ապրող բժիշկներին աջակցելու համար, թվում է չափազանցություն: Արդյո՞ք մենք իսկապես ուզում ենք խրախուսել բժիշկներին փոխել իրենց մասնագիտությունը, հնարավոր է՝ վատթարացնելով աշխատուժի պակասը և իրենց մնացած գործընկերներին մղելով դեպի գերհոգնածություն:

Կրոն և բժշկություն

Ես ավելի հակված եմ չհամաձայնվել հոդվածում բժշկական մասնագիտության կրոնական շրջանակմանը, որը ենթադրում է, որ այն պահանջում է «հավատ», առաջնորդվում է «կոչումով» և ներառում է «առաքելություն»։ Ես ենթադրում էի, որ լայնորեն ընդունված է, որ այս մոտեցումը անարդար է և միայն մեծացնում է ճնշումը առողջապահության աշխատողների վրա՝ ավելացնելով մեղքի զգացումը և անբավարարության զգացումը։ Բժիշկներն ու բուժքույրերը մասնագետներ են, ովքեր արժանի են հարգանքի, իրենց աշխատանքի կարևորության ճանաչման, ողջամիտ աշխատանքային ժամերի, բավարար վարձատրության և իրենց դերը կատարելու ունակության՝ առանց անկարգապահության, բյուրոկրատիայի կամ նույնիսկ հիվանդների ու ընտանիքների կողմից բռնության սպառնալիքի ճնշվելու։

Բրինդլին և Մորգանը, սակայն, հարցը դնում են այլ հարթության վրա. «Ինչպես որոշ հոգևորականներ, դուք կարող է մի ժամանակ զգայիք, որ առաքելության մեջ եք, բայց հիմա պարզապես ուզում եք դուրս գալ: Այնուամենայնիվ, կան վճարելու հաշիվներ, դուք չափազանց շատ ներդրումներ եք կատարել, գաղտնի (կամ ակնհայտորեն) ձգտում եք հեղինակության, և ի՞նչ այլ բան կանեիք իրատեսորեն»:

«Երջանկության A1c» և այլ, ոչ այնքան օգտակար խորհուրդներ

Այս «ախտորոշումից» հետո հեղինակները առաջարկում են մի փոքր միամիտ, ինքնուրույն լուծումներ՝ գերհոգնածության դեմ: Համարձակ համեմատության մեջ նրանք առաջարկում են չափել սեփական երջանկությունը, ինչպես չափում են շաքարախտով հիվանդների արյան մեջ գլյուկոզի մակարդակը՝ ոչ միայն ամենօրյա բարձր և ցածր ցուցանիշները, այլև որպես «գլիկացված» չափանիշ ավելի երկար ժամանակահատվածում: Նրանք այն անվանում են «երջանկության A1c»:

Դրան հաջորդում են լավ տրամադրություն պարգևող հայտարարություններ, որոնք կարող են հնչել ցանկացած անձի կողմից, ովքեր զուրկ են կոնկրետ փորձից և մի փոքր մակերեսային են. «Ոչ մի աշխատանք 24/7 զվարճալի չէ» կամ «բժիշկները միակ մասնագետները չեն, որոնք գոյաբանական ճգնաժամեր են ապրում»։

Այնուհետև գալիս են գործնական խորհուրդները, որոնք հիշեցնում են առցանց արհեստական ​​բանականության չաթբոտներից ստացված խորհուրդները. դուրս եկեք դրսում, մարզվեք, մասնակցեք խոհարարական դասընթացների՝ մի խոսքով՝ ավելի քիչ աշխատեք, որպեսզի կարողանաք ավելի երկար աշխատել և վերականգնել աշխատանքի և անձնական կյանքի հավասարակշռությունը։

«Շնորհակալություն, երբեք դրա մասին չէի մտածի»։ Ուզում էի պատասխանել, բայց երբ ստացա հոգեբանական խորհուրդների հաջորդ ցանկը՝ թվացյալ վերցված մեմերից և սոցիալական ցանցերը լցրած մոտիվացիոն գրառումներից, կասկածեցի, որ տեքստը, հնարավոր է, իսկապես արհեստական ​​բանականության օգնությամբ է գրված։ «Մենք պետք է ընդունենք ուրիշների օգնությունը՝ գիտակցելով, որ երջանկությունը ներքին աշխատանք է։ Դա, հավանաբար, նշանակում է ուրախություն գտնել՝ հասկանալով, որ «լավ է, որ լավ չես»։ Դուք չպետք է մտորեք, այլ պետք է մտածեք ձեր նոր նպատակի մասին. Ի վերջո, նպատակը անհրաժեշտ է կարիերայի երկարակեցության համար։ Այն, որ բժիշկ լինելու բեռը ծանրանում է ձեզ վրա, չի նշանակում, որ դուք ձախողվել եք։ Աշխատանքը փոխվում է, դուք էլ փոխվում եք. երբեմն դուք հաղթում եք, իսկ երբեմն՝ սովորում։ Ինչպես գրել է Սեմյուել Բեքեթը. «Կրկին փորձեք։ Կրկին ձախողվեք։ Ավելի լավ ձախողվեք»»։

Թեև BMJ հոդվածը ճիշտ է ընդգծում գերհոգնածության լուրջ խնդիրը, բժշկական հանրությունը կարող է ավելի շատ օգուտ քաղել համակարգային լուծումների վրա կենտրոնանալուց, ինչպիսիք են աշխատանքային պայմանների բարելավումը, վարչական աջակցությունը և հոգեկան առողջության հասանելի ռեսուրսները, այլ ոչ թե փոխաբերական համեմատությունների կամ ինքնօգնության միջոցառումների, որոնք կարող են չափազանց պարզեցնել խորը մասնագիտական ​​ճգնաժամը։